بخش خبرخوان: به گزارش خبرگزاری مهر
اصفهان-آرامگاه آقا محمدکاظم واله محل گردهمایی شاعران و هنرمندان زمان خود بود و نمونهای شاخص از هنر و فرهنگ ایرانی است.
خبرگزاری مهر، گروه استانها: اصفهان، با تاریخ کهن و فرهنگی غنی، همواره مهد هنر، ادب و فلسفه ایران بوده است. در دل این شهر تاریخی، گورستان تخت فولاد نه تنها محل دفن بزرگان دینی و عرفانی، بلکه نگهبان میراث فرهنگی و هنری نیز به شمار میرود. تکیه آقا محمدکاظم واله با معماری منحصر به فرد و ارزش هنری، جلوهای خاص از تلفیق شعر، خوشنویسی و معماری دوره قاجار است.
این تکیه تاریخی یادبودی است از شاعر و خوشنویس برجسته اصفهانی که زندگی و آثار او بازتاب فرهنگ ادبی و هنری ایران در قرن سیزدهم هجری است. بنا به روایت تاریخ، این مکان محفل ادبی و فرهنگی شاعران و هنرمندان زمان خود بوده و کاشیکاریهای فیروزهای، گچبری اشعار و ستونهای سنگی مزین به نقوش اسلیمی، ارزش هنری و معماری آن را دوچندان میکند.
سنگ قبر آقا محمدکاظم واله، به خط تعلیق خود او نگارش یافته و نمونهای منحصر به فرد از خوشنویسی تاریخی ایران به شمار میرود. این سنگ قبر، سندی از مهارت واله در خوشنویسی و یادآور جایگاه ادبی و هنری او در جامعه فرهنگی و هنری اصفهان است و اهمیت آن از منظر تاریخی و هنری غیرقابل چشمپوشی است.
آقا محمدکاظم واله؛ شاعر و خوشنویس دوره قاجار
آقا محمدکاظم واله، متخلص به «واله»، در سالهای ۱۱۴۵ تا ۱۱۵۰ هجری قمری در اصفهان به دنیا آمد. او در هنر خوشنویسی به ویژه خطوط تعلیق، نستعلیق و ناخنی استاد بود و پس از تحصیل در عراق به مقام استادی رسید. واله در شعر نیز صاحب سبک بود و دیوان اشعار او تا امروز به یادگار مانده است. تسلط او بر هنر و ادبیات، جایگاه ویژهای برایش در زمان سلطنت فتحعلی شاه قاجار ایجاد کرد و در سال ۱۲۲۹ هجری قمری درگذشت.
او علاوه بر خوشنویسی و شعر، در فنون عربی، ادبی، حکمت، عرفان و ریاضی نیز علم و دانش کافی داشت. در قسمت غربی تکیه، اتاقهایی را خواهید دید که محل اقامت و عبادت آقا محمدکاظم واله بوده است. وی سرانجام در سال ۱۲۲۹ هجری قمری درگذشت و در همان تکیه دفن شد.
تکیه واله؛ معماری و جلوههای هنری
تکیه آقا محمدکاظم واله در بخش غربی تخت فولاد و در مجاورت مسجد رکنالملک واقع شده است. این بنا توسط میرزا محمدحسین خان صدر اصفهانی، حاکم وقت اصفهان، به احترام واله ساخته شد و به محفل ادبی و فرهنگی شاعران و هنرمندان آن دوره تبدیل گردید.
معماری تکیه شامل گنبد آجری با کاشیکاریهای فیروزهای، هشت ستون سنگی مزین به نقوش اسلیمی و گچبری اشعار شاعران معاصر است. این عناصر هنری نشاندهنده دقت و ظرافت معماری دوره قاجار و توجه ویژه به تلفیق هنر و ادب است. سنگ قبر واله که به خط تعلیق خود او نوشته شده، از آثار ارزشمند خوشنویسی ایران بهشمار میرود و یادآور جایگاه ادبی و هنری اوست.
در قسمت غربی تکیه، اتاقهایی وجود دارد که محل اقامت و عبادت آقا محمدکاظم واله بوده است. وی علاوه بر خطاطی و شعر، در فنون عربی، ادبی، حکمت، عرفان و ریاضی نیز علم و دانش کافی داشت.
جایگاه فرهنگی و تاریخی تکیه واله
تکیه واله، محفل ادبی و فرهنگی شاعران و هنرمندان دوره قاجار بوده و به عنوان نمادی از پیوند هنر، ادب و عرفان شناخته میشود. بازدید از این تکیه تاریخی، تجربهای آموزنده و تأثیرگذار از تاریخ و فرهنگ ایران فراهم میکند و یادآور شخصیت هنری و ادبی واله است.
با حفظ اصالت معماری و ارزشهای فرهنگی، تکیه آقا محمدکاظم واله همچنان میزبان علاقهمندان به تاریخ، هنر و فرهنگ ایران است و به عنوان یکی از جاذبههای برجسته گردشگری و فرهنگی اصفهان شناخته میشود، یادآور شکوه هنر و ادب در دوره قاجار و میراث بیهمتای آن برای نسلهای آینده است.
آثار خوشنویسی محمدکاظم واله اصفهانی
از آثار خوشنویسی محمد کاظم واله اصفهانی میتوان به یک نسخه از شش دفتر مثنوی مولانا به قلم نستعلیق، یک نسخه از کلیات سعدی، کتابت خوش و عنوانها به قلم رقاع، کتابت عالی، با رقم: «انا العبد محمد کاظم الواله الاصفهانی»، سنگ مزار خودش، پنج قطعه به قلم دو دانگ خوش (در کتابخانه مجلس شورای ملی) و غیره اشاره کرد.
تکیه واله؛ نمادی از هنر و ادب دوره قاجار
تکیه واله یکی از تکیههای زیبا و هنری دورهی قاجاریه است. قسمتی از چهارباغهای بزرگ صفوی در تخت فولاد به نام «باغ نگارستان» است که محدودهی آن علاوه بر این تکیه، مسجد رکنالملک و تکیه حاج محمد جعفر آبادهای را نیز شامل میشده است.
تکیه آقا محمدکاظم واله، با معماری منحصر به فرد و آثار هنری ارزشمند، نه تنها آرامگاه یک هنرمند بزرگ است، بلکه گواهی بر شکوه هنر و ادب در دوره قاجار و نمادی از تلفیق هنر، معماری و فرهنگ ایرانی است. این مکان تاریخی با حفظ اصالتهای خود، همچنان به عنوان یکی از جاذبههای برجسته گردشگری و فرهنگی اصفهان شناخته میشود و یادآور میراث بیهمتای هنری و ادبی ایران برای نسلهای آینده است.
منبع
